Günlerden bir gün yine Fatih’le çarşıya gittiğimizde her zaman ki otoparka ( Kahve Dünyası’nın arkasında ki , Veysi abinin mekan ) bırakmıştık arabayı. Orada denk geldim bu plakaya. Benim için önemi diğer plakalardan daha farklı, daha özel. Öyle böyle bir plaka değil ya. Sahibini sordum, İstanbul’da şirketi olan İzmitli bir iş adamıymış. ASUMAN diye kızı varmış. Veysi abiyi sıkıştırdım plakayı alabilir miyiz diye ama nafile. Adam bir çok araba değişmiş, plakayı hep elinde tutmuş. Sırf plakaya sebep o arabayı bile satın alabilirim ama gel gör ki adam satmıyor işte:( Neyse işte o plaka..

Ben bu şairlere yazarlara falan oldum olası uyuzumdur arkadaş. Ulan öyle şeyler okuyorum ki , herkes mecnun anasını satayım. Biz de aşık olduk, hala aşığız. En az onlar kadar acı çekiyoruz. Ama gel gör ki yazamıyoruz. Bu da yetenek meselesi tabi Allah vergisi. Sağlık olsun, ben anlatamıyorum, anlamıyorlar. Mesela seni sevdiği anlatmaya kalksam nereden başlayacağımı ne söyleyeceğimi kestiremem. Seviyorum ulan derim sadece. Yetmez mi ki ? İlla öyle süslü cümleler kurup bir kaç özlü söz ile pekiştirmek mi gerekli ? Kadınlara da uyuz oluyorum anasını satayım. Niye erkeklere odun , öküz , duygusuz varlıklar diyorlar. Bir tane kadın şair göstersenize şöyle aşkı anlatan, aşkı yaşamış, her gece içen. Meyhane meyhane dolaşan. Yok işte, biz daha çok severiz kadınlardan. Ama sana uyuz olmuyorum , sen başkasın:) Şu an yanımda olsan mesela , kitlenir dudaklarım , gözümü kırpmam salise bile olsa seni göremem diye. Allah şahit ya , şu an neyim var neyim yok hepsini feda ederim. Bir dakika bile olsa yanımda olman için. Mavi gözlerine, gözümü kırpmadan bakmak, saçlarına dokunabilmek, elinin sıcaklığını hissetmek.. Bak kalp atışlarım hızlandı bile.  Resmini koydum şu an laptopun yanına. Bir de sigara yaktım, keyfime diyecek yok. Neden gülüyorum ki şimdi ben , inan bir anlam veremiyorum. Seni düşünmek bile tebessüme boğuyor yüzümü. Ma cherie yazıyor resmin arkasında, sen yazmıştım. Tarih de yazmışsın. 07.08.2003 Vay be 8 seneyi devirmiş resim